Robert Smith began with a compliment: “In other countries it has been decided that we have opted for it. Never here. I would like to come back to Jullie Stad.”

    A concert of The Cure is altijd geven en nemen. Smith gééft, tweeëneenhalf uur long. Maar het is strelen en slaan, en vooral de Cure fans who kicken op de Mad Hatter in Robert, die van ‘Let’s go to bed’, ‘Caterpillar Girl’ en ‘The Lovecats’, bleven het eerste uur op hun honger.

    He was new songs (de eerste Cure plaat in zes eeuwen werd al four keer aangekondigd en weer uitgesteld), waarvan vooral ‘Nothing is forever’ and ‘I can never say goodbye (something wicked this way comes)’ mooi waren. The last song gaat over de broer van Robert die stierf. Het typeert Robert dat hij dat requiem speelde as the first bis number when iedereen feestmuziek awake. Op elke uitsmijter volgde een instinct, and the afwisseling tussen monotone doem en swingende euforie held the concert toch een tikje aan de grond.

    Nu hou ik erg van die donkere, hypnotic pletwalsen van songs. Maar je moet het verschil know tussen melancholie en depressie om ze really te waarderen. ‘The last day of summer’ was mooi. About ‘The Hanging Garden’ Says Smith: ‘I can’t tell me what’s inside, I’m in the componeerde, then I’ll go into the room, I’ll forget that I’m here on the podium.’

    Spirituale bijeenkomst

    The Cure is, nog steeds, a unique group, a music genre op zich. The group shows everything: there is no punk music there, no post-punk Robert Smith wilde and no remedy. I will also remember that, 40 years ago, before all that was said about LGBTQ+, Robert – a full heterosexual – with make-up and lipstick.

    Beeld Alex Vanhee

    The simple maar beautiful projects on the ground and glimpses of the Cure universe: a bloedrode maan, the ruins of a building below, het noorderlicht, a spider web and naturally het woud uit ‘A forest’. There is no leak from an open graph. Toen schoot me te binnen dat Lol Tolhurst, cure drummer en toetsenist van het eerst uur, al 24 jaar gegeden aan de you will be Zet. Robert’s siamese tweelingbroer Simon Gallup liep daarentegen doodleuk nog steeds over het podium zoals in 1977. Toen Simon – een écht compromisloze vent die punk ademt uit elke porie – aan het and van ‘A Forest’ zijn basgitaar tegen de vloer keilde, draaide Robert doodkalm de feedback away in zette hij de gitaar netjes in de houder. The details immediately tell everything about Robert Smith. Nog eentje: 95% van de supersterren hebben tijdens een concert een guitar tech of roadie the hen guitars aanreikt en omgordt. Robert never, she does that zelf.

    Opvallend veel jonge mensen in de zaal. Kregen van hun ouders de raad: ‘The Cure moét je toch één keer gezien hebben’? Dat, of Robert has a TikTok account.

    Other highlights: ‘At night’, ‘Lullaby’, ‘Endsong’ and my favorite ‘Charlotte Sometimes’. Maar het publiek will pas really enthusiastic tijdens ‘Push’ and ‘Play for today’.

    Concerten van The Cure raise toch iets van een mis, een spirituale bijeenkomst van een apart ras muziekliefhebbers, bijzondere mensen die de idiosyncratic, kaleidoscopische music van een Nosferatu met Mad Hatter ambities waarderen.

    At the end of the bis number kreeg ik a noodoproep. I had a good time, and there were at least a dozen people lost, then The Cure still had a handful of bites (14 bisnummers in Germany). Would the canteens always hold the last bus of the day? How poorly is the sports complex regulated, overigens: the most a marathon run around the room within the geraken, at the end of the parking lot at the end of the day putten van twintig centimeters and pebbles in the grootte van a tennis ball.

    ttn-31